غمام ( 1321 - 1253 )
سيد محمد يوسفزاده ، كه در شعر غمام تخلص مىكرد ، فرزند سيد يوسف ، در سال 1292 هجرى قمرى برابر 1253 شمسى در كربلا قدم به عرصهء هستى نهاد . تحصيلات مقدماتى را تا سيزدهسالگى در زادگاه خود فراگرفت ، آنگاه به اتفاق پدر به ايران آمد و در همدان اقامت گزيد .
غمام ادبيات فارسى و عربى و فقه و اصول و فلسفه را نزد اساتيد آن سامان بياموخت ، چندى نيز به تجارت مشغول شد و مدتى نيز در ادارات دولتى خدمت كرد .
غمام در آغاز نهضت مشروطيت در شمار آزادىخواهان درآمد و به همين منظور به تأسيس انجمن اتحاد اقدام كرد . در سال 1325 قمرى روزنامه الفت را انتشار داد و از اين رهگذر به نهضت آزادىخواهى خدمت كرد و به بيدارى مردم كمك نمود و تا سال 1291 شمسى فعاليت سياسى او ادامه داشت . ازآنپس ديگر در امور سياسى مداخله نكرد و همچنان به كارهاى ادبى پرداخت .
غمام شاعرى غزلسرا بود و در سرودن شعر توانايى و مهارت داشت و بيشتر تحت تأثير دو شاعر نامدار ايران سعدى و حافظ قرار گرفت . او غير از شاعرى در ميان مردم از محبوبيت خاصى برخوردار بود ، مردى باهوش و مردمشناس و عارفپيشه بود و مريدان و پيروان بسيارى داشت . ديوان اشعارش با مقدمهاى جامع به قلم موسى نثرى انتشار يافت .
وفاتش در سوم مهر ماه 1321 شمسى در تهران اتفاق افتاد . جسدش را به همدان بردند و در مقبرهء خانوادگى شاهزاده حسين به خاك سپرده شد .
نمونههاى زير از نظم اوست :