عماد ( 1300 )
عماد الدّين برقعى خراسانى ، متخلص به عماد ، فرزند محمد تقى معين دفتر ، از سادات رضوى كه سلسلهء نسبش به موسى مبرقع ، فرزند بلافصل حضرت جواد الائمه امام محمد تقى ( ع ) مىرسد .
عماد در سال 1300 هجرى شمسى در مشهد ديده به جهان گشود و در همان شهر به كسب دانش پرداخت و تحصيلاتش را به انجام رسانيد .
عماد دوازدهساله بود كه به نظم شعر پرداخت و چون قريحه و استعداد شاعرى داشت براثر تشويقهاى پدرش گام در راه پيشرفت گذاشت و با شركت در انجمنهاى ادبى شهر خود بهتدريج شعرش رونق و شكوفايى يافت و از رموز شعر و فنون آن آگاهى يافت و امروز يكى از شعراى نامور خراسان بشمار مىرود .
عماد زندگى و ماجراى عاشقانهاى داشته و همين عشق و شيدايى و شوريدگى به شعرش شور و لطف و حال خاصى بخشيده است ، تا جايى كه بعضى از غزليات و اشعارش به قدرى شهرت يافت كه زبانزد خاص و عام گرديد و بعضى از آنها بهوسيلهء خوانندگان راديو ضبط و اجرا شده است .
عماد زندگى و معيشتش از مختصر آب و زمينى كه براى او به ارث مانده است مىگذرد و تاكنون به همان علاقهء اندك قناعت كرده و عارفانه و درويشانه زندگى مىكند و پيرامون مناصب و مشاغل دولتى نرفته است .
از عماد مجموعه آثارى چند طبع و نشر يافته كه از آن جمله است : شبى در بهشت ، چند غزل از عماد ، و . . .
اشعار زير نمونههايى چند از نظم اوست :