علّامه ( 1360 - 1282 )
علّامه سيد محمد حسين طباطبايى ( قاضى ) ، فرزند سيد محمد ، در سال 1282 هجرى شمسى در تبريز قدم به عرصهء هستى نهاد . اجداد او تا چهارده پشت همه از علماى اعلام و بزرگان دين بودهاند و نسب ششم او به مير سيد محمد على قاضى مىرسد كه عنوان قاضى القضات خطهء آذربايجان را داشته و مورد وثوق و احترام مردم آن سامان بوده است ، ازاينروى به قاضى ملقب گرديد و لقب قاضى در اولاد و احفاد او باقى ماند .
علّامه طباطبايى در پنجسالگى مادر و در نهسالگى پدر خود را از دست مىدهد و جز برادر كهتر كسى از آن خانواده باقى نمىماند . وصى پدر براى آنكه زندگى آنها از هم نپاشد و معيشتشان مختل نگردد ، براى آنها خادم و خادمهاى معين مىكند و خود پيوسته در امر ايشان نظارت و مراقبت مىنمايد تا دو كودك به حد رشد مىرسند ، تعليمات ابتدايى و علوم مقدماتى را در زادگاه خود به پايان مىرسانند و خطوط نستعليق و شكسته را نيز به خوبى مىآموزند و با رموز آن فن آشنا مىشوند ، تا جايى كه در خط به حد كمال مىرسند .
علّامه طباطبايى براى ادامهء تحصيل به نجف اشرف عزيمت كرد ، دورههاى فقه و اصول را از محضر آيات عظام نائينى و كمپانى و اصفهانى فراگرفت و رياضيات را نزد آقا ابو القاسم خوانسارى و فلسفه را از تنها استاد حكيم متأله آقاى سيد حسن بادكوبهاى آموخت و معارف الهى و اخلاق و فقه الحديث را از محضر عارف وارسته آية اللّه حاج ميرزا على آقا قاضى كه از بنى اعمام او بود ، كسب كرد .
علّامه طباطبايى پس از ده سال اقامت در نجف و احراز اخلاق مقام اجتهاد در فقاهت و رسيدن به قلّهء كمال در فلسفه ، در سال 1314 شمسى به ايران مراجعت كرد و در زادگاه خود به تدريس و تصنيف كتاب پرداخت و در سال 1324 شمسى به قم مهاجرت كرد و به