عظامى ( 1275 )
سيد على قائمى ، كه در شعر تخلص عظامى را برگزيد ، فرزند سيد حسن ، در سال 1275 هجرى شمسى ديده به جهان گشود .
عظامى ازآنپس كه علوم مقدماتى را فراگرفت ، نزد استاد محمد على ناصح و سيد منصور دستغيبى شيرازى به تكميل معلومات ادبى و فنون شعر خود پرداخت . عظامى شعر و شاعرى را از دوران كودكى آغاز كرد و براثر مطالعهء دواوين بزرگان شعر و ادب و بهرهورى از محضر ادبا به رشد و كمال رسيد ، شعرش مايه گرفت ، شاعرى توانا گرديد ، در سرودن شعر از مهارت كافى برخوردار شد و آثارش در پارهاى از مجلهها به چاپ رسيد .
نمونههاى زير از نظم اوست :
ترانهگويى
شب و ماهتاب وانگه من و آفتابرويى * نبود به زير گردون بجز اينم آرزويى
به نسيم صبح گفتم مگر از بهشت عدنى * كه روان تازه بخشى به جهانيان ز بويى
به دوصد كرشمه گفتا نِيَم از بهشت امّا * گذرم بهر سحرگه بود از شكنج مويى
به خدا كه آب حيوان شد از آن ز ديده پنهان * كه به پيش خاك كوى تو نداشت آبرويى
تويى آنكه با وجودت به ضمير ما نگنجد * سر كشت باغ و راغى هوسى كنار جويى
به دل ار ز كيد گردون بودت غبار محنت * به نداى عقل بايد ز شراب شستشويى
بنشين به باغ فارغ ز رقيب ديو سيرت * مى همچو لاله بستان ز كف فرشتهخويى
پى ديدن جمال تو چنان به جستجويم * كه كند درون تشنه ز فرات جستجويى
به تو ختم شد « عظامى » روش غزل سرودن * چو كه بر هزار دستان هنر ترانهگويى