گر توبه مىكنى كه كنى بر دلم وفا * آنگاه توبه كن كه به ميخانه مىروى
گفتى كه مى نخورده روم جانب نماز * پيمان شكسته بر سر پيمانه مىروى
شايد كه پند نغز « عطارد » كنى قبول * دام است با شتاب سوى دانه مىروى
هميشه بهار
به شب مىنمايى ، شهابى مگر * تمنّاى مطلق ، صوابى مگر
گواهى دهد ديدگانم به مى * به يك بوسه از تو ، شرابى مگر
به درياى دل مىنشينى ز دور * چه خوش مىگريزى ، حبابى مگر
چو از بحر موّاج دل خاستى * بلندى گرفتى ، سحابى مگر
به گل خو گرفتى و زان خوبتر * هميشهبهارى ، گلابى مگر
تو درياى لطفى به دنبال دل * ببار ابر رحمت ، سرابى مگر
« عطارد » شراب و دف و چنگ و عود * سر اندر هوايى ، شبابى مگر