عطا ( 1332 - 1254 )
حسين سميعى ( اديب السلطنه ) ، متخلص به عطا ، فرزند ميرزا حسن خان ، در سال 1293 هجرى قمرى در رشت به دنيا پا نهاد . نياى وى حاج ميرزا سميع اهل تبريز و به تجارت مشغول بود ، به گيلان آمد و در آنجا اقامت گزيد . دودمان سميعى از مشاهير گيلان بوده و شرح حال اين خاندان را حسينقلى خان كلهر در رسالهء تحفة الحسينيهء خود نگاشته است .
سميعى تحصيلات خود را در تهران و كرمانشاه به پايان رسانيد ، بخصوص از محضر ابو الفقراء اصفهانى و ميرزا سالك كرمانشاهى كسب فيض كرد . در جنگ بين الملل اول با ساير مهاجرين به اسلامبول شتافت و پس از پنج سال به تهران بازگشت .
سميعى ازآنپس كه پدرش بدرود حيات گفت ، وارد خدمات دولتى شد و سالها در وزارت خارجهء كشور پستهاى مهمى را عهدهدار بود : دو دوره به نمايندگى مجلس شوراى ملى انتخاب شد و يكبار به سمت والى آذربايجان منصوب گرديد ، چند بار به عنوان وزير دادگسترى ، وزير كشور ، وزير فوائد عامه ، وزير مشاور ، و معاونت نخستوزير گماشته شد و آخرين پست او رئيس كل تشريفات سلطنتى بود و در انتخابات مجلس سنا به عنوان سناتور انتخابى گيلان به مجلس سنا رفت .
سميعى چند سال رياست انجمن ادبى فرهنگستان را عهدهدار بود و مطالعهء كتاب و معاشرت با ادبا و سرودن شعر از سرگرميهاى او بود . رسالهء جان كلام ، رسالهء دستور زبان فارسى ، آرزوى بشر ، آيين نگارش ، جامعة الحيوانات ، خواهران ، ترجمهء تاريخ افغانستان به قلم سيد جمال الدّين اسدآبادى از عربى به فارسى ، و ديوان اشعار از تأليفات اوست .
سرانجام وى در سال 1332 شمسى بدرود حيات گفت .
نمونههاى زير از نظم اوست :