[ ظ ]
ظريفزاده ( 1343 - 1315 )
محمد ظريفزاده ، فرزند عبد الحسين ، در دهم بهمنماه 1315 در شهرستان يزد قدم به جهان هستى گذاشت و در بيست و دوم بهمنماه 1343 ديده از جهان فروبست ، در حالى كه بيش بيست و هشت سال از عمرش نگذشته بود .
ظريفزاده پس از طى دورهء ابتدايى همراه خانوادهء خويش به كرمان رفت و پس از پايان دورهء متوسطه ، براى ادامهء تحصيل به تهران عزيمت كرد . خود مىگويد : « پدرم مىخواست طبيب شوم و شايد به همين علت رشتهء طبيعى را برگزيدم ، ولى پس از پايان دورهء متوسطه پى بردم كه در اين رشته ذوق چندانى ندارم و ناچار سال بعد آنچه را كه دلم مىخواست ، يعنى رشتهء ادبى را انتخاب كردم و آنگاه كه كارنامهء ادبى گرفتم براى تحصيلات عالى رهسپار تهران شدم . يك سال دانشجوى رشتهء ادبيات انگليسى در دانشكدهء ادبيات بودم ، ولى اوضاع اجتماعى و محيط جديد ، تغييرات اساسى تازهاى در فكرم ايجاد كرد ، تا بدان پايه كه اين رشته را نيز رها كردم و به دانشكدهء حقوق رفتم . »
ظريفزاده پس از گذراندن دورهء قضايى دانشكدهء حقوق در سال 1342 در ادارهء كل ثبت مشغول خدمت شد و سال پيش در مسابقات ورودى كارآموزى قضايى توفيق يافت و به وزارت دادگسترى منتقل شد ، اما بيمارى جانكاهى كه از چند سال پيش آزارش مىداد او را از پاى درآورد .
ظريفزاده شاعرى هنرمند و پراحساس بود كه كار خود را با سرودن غزل آغاز كرد و با اينكه در غزلسرايى گامهاى بلندى برداشت و مضامين تازهاى در قالب غزل ريخت ، اما عقيده داشت كه تمنيات انسانى عصر ما بهقدرى است كه در كوزهء شرابآلود غزل نمىگنجد . ازاينرو ، به سرودن شعر روز پرداخت و در اين راه هيچگاه مردم را از ياد