طوطى ( 1334 - 1264 )
عبد الحميد ملك ، فرزند مرحوم حاج محسن آقا ملك ، در شوال 1303 هجرى قمرى در تبريز قدم به عرصهء هستى نهاد و پس از تحصيلات مقدماتى در اواخر سال 1317 قمرى به تحصيل طب پرداخت . در سال 1322 قمرى براى پى گرفتن و تكميل رشتهء طب به تهران آمد و پس از پنج سال تحصيل و كسب اجازه به تبريز بازگشت و مشغول طبابت شد . قبل از جنگ بين الملل اول به اراك عزيمت كرد و در آنجا به طبابت پرداخت و آنگاه به تهران رهسپار شد و در اين شهر رحل اقامت افكند و سرانجام در اسفندماه 1334 شمسى دار فانى را وداع گفت .
دكتر ملك از سيزدهسالگى به علت يك ماجراى خانوادگى نخستين شعر خود را سرود . از آن تاريخ به بعد هروقت فرصت و مناسبتى پيش مىآمد غزلى مىساخت و در شعر ، طوطى تخلص مىكرد . غزلياتش داراى لطف خاصى است و مجموعه اشعارش به دو هزار بيت مىرسد .
دكتر ملك از زمرهء اطباء انساندوستى بود كه تمام دوران زندگى خود را بدون كمترين چشمداشتى به ماديات وقف خدمت به مردم كرد .
گفتگو
مىكنى هر قدر ناز ، اى سيمبر خواهم كشيد * هرچه نازت بيش باشد بيشتر خواهم كشيد
با مصوّر گفتگوى طرح گيسوى تو بود * گربهاش را گفت من با مشگ تر خواهم كشيد