طلوعى ( 1319 - 1281 )
سيد فخر الدّين هاشمى ، متخلص به طلوعى ، فرزند حاج آقا جلال ، در سال 1320 هجرى قمرى در اراك ديده به جهان گشود . علوم مقدماتى را در زادگاه خود به پايان رسانيد و از آنجا به قم رهسپار گرديد و به تحصيل پرداخت و علوم نقليه را از افاضل حوزه آن شهر فرا گرفت و تا درس خارج از سطح پيش رفت و به درس آية اللّه حاج شيخ عبد الكريم حايرى يزدى مؤسس حوزه علميه راه يافت و از محضر او نيز كسب فيض كرد .
طلوعى در سال 1308 شمسى به اراك بازگشت ، ليكن اقامتش در اين شهر چندان به طول نينجاميد و براى كسب معاش به تهران نايل آمد و از لباس روحانيت بيرون شد و در وزارت كشاورزى مشغول كار گرديد در اوايل سال 1319 شمسى براى بازديد بستگانش به اراك رفت و در ارديبهشت همين سال بدرود حيات گفت .
طلوعى شاعرى غزلسرا بود و در سرودن غزل مهارت داشت و شعرش از لطف و ظرافت خاصى برخوردار است و در غزل راه شعراى عراقى را پيش گرفت .
عمر كوتاه و امّيد دراز
اى به درگاه توام دست نياز * تويى از جملهء خوبان ، ممتاز
تا به كى خون به دل خسته كنى * يكدم آن دلشده را چاره بساز
آنچه بينم همه جور است و ستم * وانچه دارم همه عجز است و نياز
بستهء زلف پريشان توام * عمر كوته نگر امّيد دراز
گفته بودم به كسى دل ندهم * برده آخر ز كفم چشم تو باز
يا دلبرده به دستم بسپار * يا دمى با من دلداده بساز