طراز ( 1224 - 1187 )
ميرزا عبد الوهاب طراز يزدى ، از مشاهير شعراى دورهء قاجاريه است كه در زمان حياتش به شهرت رسيد و شعرش مورد پسند ارباب شعر و ادب قرار گرفت .
پدرش حاج عبد الكريم از معاريف شهر يزد و از معماران بنام عصر خود بود و در ميان مردم از محبوبيت و شهرت برخوردار بود .
طراز علوم ادبيه و عربيه را از اساتيد فن فراگرفت و چون داراى هوش و استعداد سرشار بود به زودى رشد كرد و در ميان مردم چهرهاى آراسته به فضل و ادب شناخته شد و در شعر نيز منزلتى و الا يافت و در خط و خوشنويسى تعليم گرفت و از خوشنويسان شهر خود گرديد .
طراز پس از كسب معلومات متداوله چندى پيشهء پدر را دنبال كرد ، اما چون شاعرى ظريفطبع و خوشذوق بود شغل پدر مطابق سليقهاش قرار نگرفت و از آن دست كشيد و راهى تهران شد و به دربار محمد شاه قاجار راه يافت و مورد نوازش قرار گرفت و رجال دربار و دولت نيز او را اكرام كردند ، اما اين شكوفايى ديرى نپاييد ، زيرا صدراعظم وقت ( حاج ميرزا آقاسى ) كه مردى بدخواه و داراى خست طبع بود براثر سعايت بدخواهان او را چندان ننواخت و مورد بىمهرى قرار داد و اين رفتار ، طراز را خوش نيامد و از او رنجيدهخاطر گرديد و به هجوش پرداخت .
طراز چون احساس خطر كرد از تهران گريخت و به زادگاه خود رفت . در نايين به دستور صدراعظم او را گرفته به بند كشيدند و با ضرب و جرح او را سخت آزردند و تا سرحد مرگ شكنجهاش كردند و بعد به گوشهاى انداختند ، تنى چند از مسافران او را شناختند با خود به يزد بردند و به معالجهاش پرداختند . پس از اين واقعه ، بار ديگر