طاهرى ( 1320 - 1273 )
سيد اسماعيل اديب طاهرى ، فرزند حاج آقا بن مير محمد حسين ، متخلص به كاشف ، در سال 1273 هجرى شمسى در قريهء قاهان از توابع خلجستان قم تولد يافت و از طرف مادر ، نوادهء دخترى حاج سيد باقر ، از مشاهير علماى دورهء ناصرى است كه شرححالش در كتاب المآثر و الآثار تأليف اعتماد السلطنه مسطور است .
طاهرى علوم قديمه را در زادگاه خود فراگرفت و چندى نيز از محضر محمد اسماعيل اديب شعاعى قاهانى كسب فيض كرد و به تكميل خط و فن موسيقى پرداخت و چون داراى آوازى دلكش بود در اين زمينه ترقى شايانى كرد . سپس براى ادامهء تحصيلات به قم و تهران رفت و در نتيجهء حسن خط و صوت دلانگيزى كه داشت مورد توجه لطفعلى خان سردار جليل كلبادى قرار گرفت و وى را به سمت منشى خود برگزيد و تا پايان عمر سردار ، نزد او به خدمت اشتغال داشت و پس از مرگ وى مدتى در ادارهء دارايى مازندران و ثبتاسناد و املاك به كار پرداخت و از سال 1315 از خدمات دولتى دست كشيد و در ملك شخصى به امور فلاحت مشغول گرديد .
طاهرى در سال 1320 به مرض ذاتالريّه درگذشت و در شهر سارى مدفون گرديد .
اشعار زير چند نمونه از نظم اوست :
مه نو
آخر اى دلبر من ! ترك فراموشى كن * گر خطا ديدهاى از ما تو خطاپوشى كن
پاى گل پاى بكوب و قدحى نوش نما * دور از خاطرت انديشهء مدهوشى كن
بهر دفع نظر خصم از آن حلقهء زلف * جانِبينِ رخِ مه را تو زرهپوشى كن