صفير ( 1330 )
سيد محمد على حايرى ، متخلص به صفير ، فرزند سيد حسين ، در سال 1300 هجرى شمسى در كرمانشاه چشم به جهان گشود . علوم ادبيه و عربيه را نزد اساتيد بزرگ فرا گرفت و سالها نيز در قم به تحصيل و تدريس اشتغال داشت . ازآنپس به تهران عزيمت كرد و رحل اقامت افكند و دانشكدهء معقول و منقول را طى كرد و به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و به تدريس اشتغال ورزيد .
مؤلف آينهء دانشوران ، عليرضا ريحان يزدى كه كتابش در سال 1351 قمرى به چاپ رسيده است ، دربارهء او چنين مىنويسد :
« آقاى صفير ، جوانى خوشذوق و در ادبيّات فارسى زحمت كشيده است ، قواعد عروض را خوب مىداند و شعر را نيكو مىگويد و خلاصه سر به بزرگى دارد و همواره به قدر بضاعت خود كوشش مىكند كه آثارى از او بماند . آثار نظمى و نثرى نيز دارد و از آنهاست : " خردنامه " به بحر رمل مسدس محذوف ، كه فقط در پند و اندرز است و " ماتمكده " در سوگوارى حضرت حسين بن على عليه السلام ، ديوانى مشتمل بر غزل و قصيده و قطعه و رباعى دارد . »
صفير يكى از نويسندگان و شاعران توانا و خوشقريحتى است كه آثار نظمى و نثرى او در جرايد و مجلات گذشته انتشار مىيافت و كتابى به نام " ترجمة الصلاة " اثر فيض كاشانى و كتاب " درس دين " اثر شيخ محمد شبسترى و كتاب " دين و دنيا " كه به چاپ رسيده است .
اينك نمونههايى از نظم او :