صفوت ( 1335 - 1259 )
محمد على صفوت در سال 1298 هجرى قمرى در شهر تبريز از مادر زاد . پدرش شيخ محمد حسن ، از وعاظ بنام آن شهر بود .
محمد على صفوت علوم اديبه و عربيه و فقه اصول و منطق و حكمت را از محضر علما و دانشمندانى چون سيد على يزدى و ميرزا على لنكرانى و ميرزا نصير قرهباغى و آقا ضياء عراقى و سيد ابو الحسن اصفهانى و سيد كاظم عصار فراگرفت و به درجهء اجتهاد رسيد و سالهاى جوانى در سلك روحانيت بود و در ضمن به وعظ مىپرداخت و در شهر خود از وعاظ بنام بود .
صفوت ، ازآنپس از سلك روحانيت خارج شد و به استخدام فرهنگ درآمد و رياست اوقاف شهر خود و چند بار نيز كفيل ادارهء كل فرهنگ آذربايجان شد و مدتى سرپرست دانشسراى تبريز بود .
صفوت از سال 1327 شمسى پس از چهل سال فعاليتهاى فرهنگى ، مجاورت شهر قم را برگزيد و اوقاتش در اين شهر ، مصروف تأليف آثار ادبى و تاريخى و اخلاقى مىشد و سرانجام در سال 1335 شمسى بدرود حيات گفت .
صفوت در شمار اديبان و شاعران و محققان بود كه بر نظم شعر تركى و فارسى و عربى توانا بود . آثار چاپشدهء او بدين شرح است : 1 - منابع الحكم ، 2 - دانش و پرورش ، 3 - شرح حال محمد بن زكرياى رازى ، 4 - ماء معين يا مباحث دين به ضميمهء يادگار قم ، 5 - كلمات عليه و گوهر دانش ، 6 - دستهگل ، 7 - گلوبلبل ، 8 - تاريخ فرهنگ آذربايجان ، 9 - مرآة الاعتبار ، 10 - داستان و دوستان ، 11 - نعم الرفيق ، 12 - اثر هزار و يك سخنور ، 13 - چهارده معصوم ( در دو مجلد ) ، 14 - ميزان الانسان ( در دو مجلد ) ، 15 - تربيت در