صفايى ( 1292 )
ابراهيم صفايى ، در سال 1292 هجرى شمسى در ملاير قدم به عرصهء هستى نهاد و تحصيلات ابتدايى را در زادگاه خود و دورهء متوسطه را در مدرسهء آمريكايى همدان به پايان رسانيد .
صفايى پس از اتمام دورهء دبيرستان به فراگرفتن علوم مقدماتى عرب همت گماشت و رموز فن شعر را از آزاد همدانى و وحيد دستگردى در تهران آموخت و ازآنپس به استخدام وزارت فرهنگ درآمد تا بازنشسته شد .
صفايى در سال 1315 شمسى در اهواز روزنامه خوزستان را منتشر كرد و آنگاه به تهران آمد و به نشر روزنامهء عسس پرداخت و در ضمن با روزنامهها و مجلههاى ديگر همكار كرد و آثار خود را در آنها بپراكند .
صفايى در سال 1317 شمسى سفرى به اصفهان كرد و قبر صائب تبريزى را كه تا آن وقت ناشناخته بود و كسى از آن آگاه نبود كشف كرد و طى مقالهاى در مجلهء ارمغان ، شرح پيدايش آن را نوشت . از آثار اوست : مقايسهء افكار خيام با مترلينگ ، رسالهء تجديد حيات ادبى ، رسالهء حقيقت تصوف ، رهبران مشروطه ( در دو مجلد بزرگ ) ، اسناد سياسى دورهء قاجاريه ، نخستوزيران ايران ، آيينهء خاطرات ، پنجاه نامه تاريخى ، يكصد سند تاريخى ، تاريخچهء هنرستان موسيقى ملى ، بنيادهاى ملى ، و چند اثر ديگر .
صفايى معتقد است كه شعر بايد از سبك كلاسيك خود خارج نگردد و شكستن آن را ناروا مىشمرد و از ميان شعراى متقدم به نظامى گنجوى و سعدى بيش از ساير استادان سخن دلبستگى دارد .