صفاء الحق ( 1340 - 1258 )
سيد حسن مدنى ، متخلص به صفا و صفاء الحق ، فرزند سيد محمود مدنى ، مشهور به صديق الاشراف كردستانى ، در سال 1297 هجرى قمرى در كردستان ديده به جهان گشود . در كودكى همراه پدرش به همدان مهاجرت كرد و چندى نيز در اسدآباد سكونت اختيار كرد و چون طب قديم را نزد ميرزا حسن ، نوادهء كوثر عليشاه آموخته بود به شغل طبابت اشتغال ورزيد .
صفا داراى خطى خوش بود و با نقاشى و تذهيب آشنايى داشت و از موسيقى نيز بىبهره نبود . از آثار او ، سفرنامهاى منظوم مىباشد كه با خط خوش نوشته و آن را با نقاشى و تذهيب مزين ساخته است و در اين زمينه از استاد صنيع الملك استفاده كرد .
صفا چندى در طريق سير و سلوك گام نهاد و در لباس درويشى و فقر به سير و سفر پرداخت و به مصر و عربستان رفت و قريب سه سال نيز در هندوستان و در شهر بمبئى توقف كرد و با علماى مذاهب مختلف و مشايخ طريقت حشر و نشر يافت ، آنگاه به ايران بازگشت و در همدان به عنوان عضو صحيه به كار پرداخت و سالها در اسدآباد و همدان به شغل طبابت و معالجهء بيماران اشتغال ورزيد . وى از نظر مشرب سياسى ، گويا از طرفداران استبداد بود و روى همين اصل ، يكمرتبه خانهاش براثر اختلافات سياسى دستخوش غارت گرديد . سرانجام در سال 1380 قمرى برابر با 1340 شمسى در همان شهر بدرود حيات گفت و در جوار آرامگاه بابا طاهر عريان مدفون گرديد .
صفا در شعر و شاعرى از مايهء كافى برخوردار بود و ذوقى لطيف و شعرى دلنشين داشت و در غزلسرايى مهارت بيشترى از خود نشان داد و آثار ديگر او عبارت است از :
رسالهء نمكدان ( شامل نظم و نثر ) ، رسالهء پزشكى ، پهلوىنامه ، و ديوان اشعار .