رضايى ( 1307 )
عبد العلى رضايى كيخاژاله ، روزنامهنگار و طنزپرداز ، فرزند غلامحسين ، در دىماه سال 1307 هجرى شمسى در يكى از روستاهاى سيستان در خانوادهاى كشاورز از مادر زاد ، تحصيلات ابتدايى و مقدمات صرف و نحو را در زادگاهش فراگرفت و در سال 1335 شمسى به اتفاق همسر و سه فرزندش به مشهد مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و مدت شش سال در بخشهاى ادارى و هيئت تحريريهء روزنامهء خراسان و هشت سال با عنوان سردبير دو روزنامهء آفتاب شرق و نور ايران عهدهدار مسئوليت بود .
رضايى شاعر و نويسندهء طنزپرداز علاوه بر مقالات اساسى روزنامه ، نوشتهها و اشعار طنزگونهاى زير عنوان " تاريك ، روشن " ، " در بين خودمان بماند " ، " دست به عصا " و " پرت و پلا " با نام مستعار عبيد ، بهطور مرتب تا قبل از پيروزى انقلاب اسلامى در روزنامههاى مشهد چاپ مىشد تا جايى كه برخى از نشريات تهران بخصوص مجله خواندنيها آن را نقل مىكرد و براثر نوشتن اينگونه طنزها همواره مورد تعقيب ساواك قرار داشت و گاهى روزها و هفتهها و ساعتهاى متوالى و متناوب در بازداشت بسرمىبرد . در سال 1359 امتياز نشريهاى به نام " آواى هامون " گرفت كه متجاوز از يك سال بهصورت هفتهنامه در مشهد و بعد در تهران بهصورت يك مجلهء علمى ، هنرى و اجتماعى به فاصلهء ده روز تا سال 1364 بهطور مرتب انتشار داد و هماينك نيز با وجود كهولت و خستگى ناشى از كار با روزنامهء خراسان ، وابسته به بنياد شهيد همكارى مستمر دارد .
رضايى دربارهء شعر و شاعرى خود چنين مىگويد : « اغلب سرودههاى من طنزگونه و اجتماعى است كه براى نمونه دو قطعه حضورتان تقديم مىشود ، نخستين دفتر شعر من حاوى قريب دوازده هزار بيت و دوّمين آن حدود پنج هزار بيت را در بر گرفته است كه