شيوا ( 1321 - 1264 )
محمود تندرى ، با لقب صمصام السلطان ، متخلص به شيوا ، فرزند احمد ( عماد ديوان ) در سال 1264 هجرى شمسى در شهر قم ديده به جهان گشود . علوم ادبيه و عربيه را از افاضل همان شهر فراگرفت ، ازآنپس به خدمات دولتى اشتغال ورزيد و در سمتهاى مختلف مانند رياست امنيه ( ژاندارمرى ) ، نظميه ( شهربانى ) ، بلديه ( شهردارى ) قم و كاشان و محلات و ورامين انجاموظيفه كرد .
شيوا اديبى كامل و شاعرى توانا و انسانى آزاده بود و در فنونى چند ، مانند : نقاشى و خاتمكارى و قابسازى و مشبككارى استادى و مهارت داشت . ديگر از خصوصيات او مهارت در تيراندازى و شكار صيد بود ، تا جايى كه در اين رهگذر كارهايش موجب شگفتى و اعجاب مىشد و داستانها از مهارت او در تيراندازى نقل مىكنند .
شيوا در سرودن شعر از توانايى كامل برخوردار بود و در قصيدهسرايى از سبك شعراى خراسانى ( تركستانى ) و در غزل از شيوه شعراى عراقى پيروى كرد و آثار منظومى نيز از خود بهجاى گذاشت كه طبع و نشر شد ، مانند : تحفة الراغب الى المسجد الصاحب ( كه در سال 1281 شمسى با خط نسخ و چاپ سنگى بهطبع رسيد ) ، خردنامه تندرى ( در سال 1305 شمسى با خط نسخ و چاپ سنگى بهچاپرسيد ) ، جنگنامه ( در تاريخچه انقلاب چهارماههء آذربايجان ) ، كتاب سياه ( يادگار دوران محبس ) ، و در سال 1337 ديوان اشعارش به همت شادروان تقى رزاقى ، شاعر خوشقريحه طبع و نشر شد .
شيوا از سال 1315 تا هنگام مرگ دچار بيمارى قلب و ريه و اختلال جهاز هاضمه بود ، از اين روى از مشاغل دولتى خود را كنار كشيد و بازنشسته گرديد و انجمن ادبى قم را نيز تأسيس و در تربيت شاعران شهر خود كوشيد و در بيست و هشتم تيرماه 1321 در 57