شهريار ( 1367 - 1285 )
استاد محمد حسين شهريار ، فرزند حاج ميرزا آقا خشكنابى ، در سال 1285 هجرى شمسى در تبريز از مادر زاد . علوم مقدماتى را در آن شهر فراگرفت و تا سوم دبيرستان به تحصيل پرداخت و ادبيات عرب را در مدرسهء طالبيه تبريز آموخت و زبان فرانسه را از اساتيد همان سامان فراگرفت .
شهريار در سال 1339 هجرى قمرى با پسر عموى خود راهى تهران شد و در دار الفنون به تكميل دورهء متوسطه همت گماشت ، آنگاه به تحصيل در رشتهء طب پرداخت ، اما نتوانست آن را به انجام رساند و پس از دو سال رشتهء طب را رها كرد .
شهريار به علت عدم قدرت مالى و نيز به علت دلبستگى به ثريا دختر مورد علاقهاش ، نتوانست به اتمام تحصيل پردازد ، ناگزير مدرسه را ترك گفت و به استخدام دولت درآمد .
در سال 1310 شمسى در اداره ثبتاسناد تهران به كار پرداخت و پس از چندى به نيشابور مأموريت يافت ، سپس به مشهد منتقل شد و مدت دو سال در اين دو شهر به خدمت مشغول بود . آنگاه به تهران بازگشت و به خدمت شهردارى درآمد و يك سال هم بهعنوان بازرس بهدارى مشغول كار شد ، ازآنپس به بانك كشاورزى منتقل گرديد .
نخستين منظومهاى كه از شهريار انتشار يافت ، مثنوى روح پروانه بود كه توجه شعرا و محافل ادبى را به خود معطوف داشت و قسمتى از اشعار او نيز در سال 1310 شمسى دو بار و با مقدمهء استادان ملكالشعراء بهار و سعيد نفيسى انتشار يافت .
كليات اشعار شهريار متجاوز از پانزده هزار بيت از قصيده و غزل و مثنوى و قطعه است كه به همت دوستانش در سه مجلد به طبع رسيد و با تجديد نظر چند بار چاپ شد .
استاد شهريار يكى از شعراى بزرگ و تواناى معاصر بشمار مىرود و اشعارش از