شهاب ( 1350 - 1295 )
سيد محمد طاهرى ، متخلص به شهاب ، فرزند اسماعيل ( اديب طاهرى ) در سال 1295 هجرى شمسى در شهر سارى ديده به جهان گشود ؛ تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در همان شهر به پايان رسانيد و چندى نيز به تحصيل علوم قديمه پرداخت . ازآنپس به استخدام دولت درآمد و در ادارهء ثبتاسناد و املاك مازندران به خدمت مشغول شد . در سال 1319 از خدمت دولت كناره گرفت و در املاك موروثى به امر كشاورزى اشتغال ورزيد .
طاهرى شهاب از پانزدهسالگى شعر و شاعرى را آغاز كرد و به سرودن شعر پرداخت و آثارش در جرايد و مجلات ارمغان ، يغما ، مسلمين ، كانون شعرا ، توفيق ، چهرهنما ( چاپ مصر ) ، و آريانا ( چاپ كابل ) بهچاپرسيد .
طاهرى شهاب آثار و تأليفاتى دارد و آنچه به چاپ رسيده به شرح زير است : 1 - ترجمهء طب الرضا ، 2 - تاريخ دودمان علوى مازندران ، 3 - سخنان شهرياران ، 4 - ياران على ( ع ) ، 5 - آتشكدهء كوسان ، 6 - خزاين حكمت يادگار بزرگمهر ، 7 - كليد سعادت ، و نيز دواوين عسجدى ، طالب آملى ، مهستى گنجوى ، و فلكى شيروانى را جمعآورى و تصحيح كرد و به چاپ رسانيد ، و چند اثر ديگر .
شهاب در سال 1329 امتياز مجلهاى را به نام « فرّ ايران » گرفت و در سال 1322 با كمك عدهاى از دوستانش انجمن ادبى سارى را تشكيل داد و خود رياست آن را برعهده داشت و سالها انجمن را اداره كرد و در بيستم فروردين سال 1350 بدرود زندگى گفت .
نمونههاى زير از نظم اوست :