شوقى ( 1371 - 1300 )
ميرزا جواد شوقى ، فرزند ملا ابو القاسم ، در سال 1300 هجرى قمرى در اصفهان قدم به عرصهء هستى نهاد و در خاندانى كه اكثرا اهل علم و دانش بودند نشو و نما كرد و از كودكى به سرودن شعر پرداخت و در بديههگويى نيز توانا گرديد و بيشتر اشعارش در مدايح و مراثى ائمهء اطهار عليهم السلام مىباشد .
شوقى در سال 1364 هجرى قمرى به عراق رهسپار شد و در كربلا متوطن گرديد و پس از هفت سال مجاورت در بيست و پنجم محرم سال 1371 هجرى قمرى در هفتاد و يكسالگى بدرود حيات گفت و در همان شهر مقدس مدفون گرديد .
ديوان اشعار شوقى شامل قصايد و غزليات و مثنويات در سال 1333 شمسى در اصفهان طبع و نشر گرديد . وى شاعرى توانا بود ، در سرودن اشعار مهارت و استادى داشت و روان و بىتكلّف شعر مىسرود . اشعار زير نمونههايى از غزل اوست :
ناز چرا ؟
به دوستان كه وفاپيشهاند ناز چرا * كشند ناز تو را ديگر احتراز چرا
شب فراق تو روز قيامت است مگر * قيامت ار نبود اين همه دراز چرا
اگر كه قبله آفاق نيست ابرويت * برند اين همه مردم بر آن نماز چرا
به ناز بر سر من آمد و پشيمانم * كه جان خويش نكردم بر او نياز چرا
اگر كه باده به فتواى شيخ نيست حلال * به روز و شب در ميخانه هست باز چرا
نبود دوش اگر مست مطرب مجلس * به بزم ساز مخالف نمود ساز چرا
ميان زمرهء عشّاق « شوقيا » آن شوخ * تو را نكرد به يك بوسه سرفراز چرا