شوريده ( 1305 - 1236 )
محمد تقى شوريده شيرازى ( فصيح الملك ) ، فرزند عباس ، در سال 1274 هجرى قمرى در شيراز از مادر زاد و در هفتسالگى مرض آبله ديدگانش را كور كرد و از نعمت بينايى بىنصيبش نمود .
پدرش عباس پيشهور بود و درحالىكه شوريده نه سال داشت ، بدرود حيات گفت و سرپرستى شوريده را خالش بهعهده گرفت . از آنجا كه او داراى هوشى سرشار و قريحتى تابناك بود ، در مدتى كوتاه بلندآوازه گرديد و شعرش بر سر زبانها افتاد .
در سال 1309 قمرى به تهران رهسپار گرديد و مدت سه سال در آن شهر بزيست و مورد توجه و عنايت ناصر الدّين شاه قرار گرفت و نخست به لقب مجد الشعرايى و سپس به لقب فصيح الملكى مفتخر گرديد و آنگاه به صوب شيراز عزيمت كرد و تا پايان عمر در زادگاه خود ببود و در بيستم مهر ماه 1305 در سن هفتاد و يكسالگى از جهان برفت و در جوار مزار شيخ اجل سعدى مدفون گرديد .
شوريده را بايد در شمار اساتيد نظم معاصر شمرد ، خصوص در فن قصيدهسرايى نبوغى بسزا داشت . در سال 1325 هجرى شمسى ديوان غزلياتش به همت فرزندش حسن فصيحى بهچاپرسيد .
يار سفر كرده
شب شد و ساز سفر كرد مه نوسفرم * ساربان يكنفس آهسته كه جان مىسپرم
مرگ دشوارتر از اين نبود كز برِ من * مىرود جان عزيز من و من مىنگرم
مرد بىصبر زند دست و دَرَد جامه و من * قوّت دست ندارم كه گريبان بدرم