شمس معطّر ( 1320 )
محمد شمس معطر ، فرزند احمد ، در سال 1320 هجرى شمسى در شهر لاهيجان قدم به عرصهء هستى نهاد ، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود بهپاى برد و در رشتهء ادبى ديپلم گرفت ، آنگاه به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد و در شهر خود مشغول خدمت گرديد .
شمس معطر از سال 1340 شعر و شاعرى را آغاز كرد ، خود در اينباره مىگويد : « با آنكه بيش از سى سال است به كار شعر پرداخته و با واژههاى گوناگون سير و سلوك مىكنم ، اما هنوز مطلوب خود را نگفتهام . تجربههاى فراوانى در گويش انواع شعر كلاسيك بخصوص غزل دارم ، ولى معتقدم شعر بايد داراى شناسنامه باشد . »
شمس معطر در ميان شاعران نوپرداز شعر سهراب سپهرى را از آن روى كه به زبان طبيعت نزديكتر است مىپسندد و شعر شاعران سنتگرايى چون اميرى فيروزكوهى ، رهى معيرى و پژمان بختيارى را دلنشينتر مىداند و در ميان شعراى متقدم به نظيرى نيشابورى و كليم كاشانى و صائب تبريزى دلبستگى دارد ، اما درخشش مولانا جلال الدّين را برتر از همه مىداند .
شمس معطر در ساختن ترانههاى گيلكى از مهارت كافى برخوردار است و ترانههاى محلى او زبانزد مردم ديارش مىباشد و دو منظومه بلند گيلكى به نامهاى " حاجى گول " و " يادوارهء مظفرى " از خود بهجاى گذاشته است . او در شعر شمس و گاهى شمس معطر تخلص مىكند .
اينك نمونههايى از شعر اين شاعر :