شمس الادباء ( 1309 - 1242 )
سيد محمد رضا شمس الادباء ، فرزند سيد محمد ، در سال 1242 هجرى شمسى قدم به عرصهء هستى نهاد ، پس از تحصيل صرف و نحو و منطق و معانى و بيان به تحصيل علم كلام و فلسفه و حكمت پرداخت و از استادان اين فن كسب فيض و دانش كرد و تبحر يافت .
شمس الادباء چندى در راه عرفان و تصوف گام نهاد و خدمت بزرگان طريقت رسيد تا دست ارادت به پير و مرشد خود حاج ملا سلطان عليشاه گنابادى داد .
شمس الادباء شاعرى توانا و اديبى دانشمند بود و به فن شعر و ادب آگاهى و بصيرت كامل داشت و در نظم غزل و قصيده داراى طبعى موزون و شيوا بود ، ديوان اشعارش از سى هزار بيت تجاوز كرد و در سال 1309 شمسى چشم از جهان فروبست و در حضرت عبد العظيم در جوار مزار سعادت عليشاه اصفهانى به خاك سپرده شد .
اينك دو نمونه از نظم او :
خرمن آزادگان
در بندگى دوست خطاكار بودهايم * زان رو به درد هجر گرفتار بودهايم
نى شكر گاه نعمت و نى صبر وقت رنج * بدمهر و سستعهد و جفاكار بودهايم
گاهى به صدق برننهاديم از طريق * بر ما هرآنچه رفت سزاوار بودهايم
زين قصّه بىخبر كه بود مردمى به كار * خرسند در زمانه به گفتار بودهايم
پيوسته كامجوى و هوسران و بىادب * غافل ز يار و همدم اغيار بودهايم
با دوستان به كينه و با دشمنان به جنگ * همچون زمانه سركش و غدّار بودهايم
از بهر كامرانى اين نفس پرغرور * با خلق در ستيزه و پيكار بودهايم