شكيبا ( 1297 )
مرتضى باقريان ، فرزند نصر اللّه ، در سال 1297 هجرى شمسى در شهر قم ديده به جهان گشود . ششساله بود كه به مكتب رفت و خواندن و نوشتن را در حدود آموزش همان مكتب فراگرفت ، اما ديگر نتوانست به تحصيل ادامه دهد .
شكيبا در سال 1316 به اتفاق خانواده به تهران كوچيد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به شغل پدرى كه همان كار ساختمان بود مشغول شد و چون ذوق و استعداد طراحى ساختمان داشت ، به امر نقشهكشى پرداخت و تاكنون بسيارى از مساجد و تكايا با طرح و نقشه او بنا گرديده است .
باقريان در مورد آغاز شاعرى خود گويد : « از كودكى كه قدرى سواد خواندن و نوشتن آموختم ، حس مىكردم چيزى به نام شعر مىخواهم بگويم و گاهگاهى طبعآزمايى مىنمودم و اشعارى مىسرودم و براى شعرم تخلص شكيبا برگزيدم . »
ديوان شكيبا با مقدمه و تصحيح دكتر پروفسور بيگدلى طبع و نشر شده است .
پيدا نكردم
هركجا رفتم كه جويم همدمى ، پيدا نكردم * بلكه بردارد ز غمهايم غمى ، پيدا نكردم
هركجا رفتم ز اسرار دلم يك گويم از صد * مردمى بسيار ديدم ، محرمى پيدا نكردم
هركجا رفتم براى زخم دل درمان بجويم * زخم دل ديدم فراوان ، مرهمى پيدا نكردم