شكرريز ( 1310 )
عزيز اللّه شكرريز ، در سال 1310 هجرى شمسى در شهر كاشان ديده به جهان گشود ، هشتساله بود كه پدرش او را به مكتب برد و از معلمش خواست كه از ديوان حافظ بيشتر به او درس دهد .
وى پس از آنكه خواندن و نوشتن را فراگرفت و با كتابهاى گلستان و بوستان و شعر حافظ آشنايى يافت ، خود دربارهء آغاز شاعرىاش چنين مىگويد : « از همان اوان كودكى احساس مىكردم از شنيدن و خواندن شعر لذت مىبرم ، بيست و پنجساله بودم ، روزى درويش قلندرى با لباس مخصوص سبزرنگ و گيسوانى بلند جوگندمى و با چهرهاى نورانى در بازار اشعار پروين اعتصامى را با آوايى دلنشين مىخواند ، چون از ذوق ادبى بهره داشتم از شنيدن آن با آهنگ دلپذيرش ذوقم را تحريك كرد و از قلندر خواهش كردم كه روزها جلو مغازهاى كه در آنجا كار مىكردم بيايد و شعر بخواند ، روز بعد آمد و اين شعر
" هركه با پاكدلان صبح و مسايى دارد "
را خواند و همين امر باعث گرديد كه بر سر شوق آيم و شعر بسرايم . »
شكرريز از سال 1350 به انجمنهاى ادبى كاشان راه يافت و با استادان شعر و ادب آشنا شد و از رموز شعر آگاهى يافت و شعرش را عرضه كرد و مورد تشويق قرار گرفت و در شعر به جنبهء عرفانى آن پرداخت . وى در بازار كار مىكند و به شغل پارچهفروشى اشتغال دارد . اينك چند نمونه از شعر او :
درياى رحمت
اى نام دلكش تو سرآغاز كارها * از لطف و صنع توست همه اعتبارها