شريفى ( 1360 - 1289 )
محمد على شريفى ، فرزند حاج حسن دشتى ، در سال 1289 هجرى شمسى در بندر بوشهر چشم به جهان گشود . پدرش در بحرين به شغل تجارت اشتغال داشت و رياست جمعيت ايرانيان مقيم بحرين نيز با او بود و نيز مدرسهاى در همانجا براى تعليم و تربيت اطفال ايرانى تأسيس كرد و معلمين ايرانى را از بوشهر به بحرين آورد .
شريفى بيش از شش سال نداشت كه پدرش بدرود حيات گفت ، ناگزير به اتفاق خانواده به بوشهر بازگشت و به تحصيل پرداخت و پس از پايان تحصيلات در سال 1307 به استخدام دولت درآمد و در ادارهء گمرك مشغول كار شد و در سال 1315 به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و در سال 1351 بازنشسته گرديد .
شريفى از سال 1314 به شعر و شاعرى پرداخت و در سرودن انواع شعر طبعآزمايى نمود و در تهران با مجامع ادبى ارتباط برقرار كرد و شعرش توجه سرايندگان را به خود معطوف داشت ، بخصوص در سرودن غزل مهارت يافت و اشعارش در برخى از مجلات به چاپ رسيد .
شريفى در ميان شعراى معاصر به آثار شهريار علاقه و دلبستگى خاصى يافت و ملكالشعراى بهار را بزرگترين شاعر معاصر مىدانست و از اشعار فريدون توللى و نادر نادرپور لذّت مىبرد و از سال 1319 به تدوين مجموعهاى از آثار شعراى معاصر به خط خودشان به نام « يادگار اهل سخن » اقدام كرد كه توفيق چاپ آن را نيافت و سرانجام در 1360 در تهران بدرود زندگى گفت . ديوان اشعار او پس از فوتش بهچاپرسيد .