شايگان ( 1301 )
غلامحسين شايگان ، كه در شعر تخلص شايگان را از نام خانوادگى برگزيده است ، فرزند محمد ، در سال 1301 هجرى شمسى در محلّهء جولان همدان پا به عالم هستى نهاد . در هفتسالگى به دبستان فرهنگ كه مديريت آن را مير سيد ابراهيم صفدرى بهعهده داشت به تحصيل اشتغال ورزيد و دورهء ابتدايى را به انجام رسانيد و در سال 1318 گواهينامهء ششم را دريافت كرد . ازآنپس به شغل آزاد پرداخت و براى گذران معيشت خود از تلاش و كوشش بازنايستاد .
شايگان از 1325 به شعر و شاعرى پرداخت و به انجمن ادبى شهر خود راه يافت و از محضر استادان و شاعران توانايى چون مفتون كبريايى و جعفر پيدا و صفاء الحق و فرّخ ، در شعر خود از آنان بهرهمند گرديد و كسب فيض كرد و با رموز شعر و فنون آن نيز آشنا گرديد و در انواع شعر طبعآزمايى كرد و اشعارى در مدح مولا على عليه السلام سرود و اشعارى كه منسوب به آن حضرت است به فارسى برگرداند و در حال حاضر بيش از پنج هزار بيت شعر دارد .
مهد عشق
دلم به طرّهء آن زلف پرشكن شاد است * به اين غريب نگر ، دور از وطن شاد است
به پيش آيينهء طلعت تو حرفى نيست * اگر كه طوطى طبع من از سخن شاد است
ز بىقرارى شيرين عيان بُود رقيب * به تلخكامى فرهاد كوهكن شاد است
به مهد عشق گر عاشق به غير غم نچشيد * عجب مدار چه طفليست كز لبن شاد است
ز هجر دم مزن اينجا كه بر اميد وصال * نگاه من به گل و سرو و ياسمن شاد است