[ ش ]
شاطر ( 1315 - 1270 )
شاطر مصطفى انتظارى ، متخلص به شاطر ، فرزند رجبعلى معروف به دايى رجبعلى ، در سال 1309 هجرى قمرى در شهر قم قدم به عرصهء هستى نهاد . تا سيزدهسالگى در مكتب ملا على اصغر علوم مقدماتى را فراگرفت و از آغاز كودكى به نظم شعر پرداخت و اشعار خود را از نظر دايىاش مرحوم سيد محمد تقى منتظرى ، كه از فضلا و علما بود و در ادب نيز دست داشت ، مىگذرانيد .
شاطر مصطفى در جوانى به كسب و كار پرداخت و پيشهء شاطرى را برگزيد و ازآنپس به تهران رهسپار شد و در آنجا به همان شغل اشتغال ورزيد . در اين زمان ( 1313 ) سيل مهيبى شهر قم را ويران ساخت ، شاطر مصطفى ناگزير به سراغ خانه و كاشانهء خود به قم آمد و خانهء خود را ويران ديد و چند ماهى نيز در منزل يكى از بستگانش بماند و بار ديگر به صوب تهران عزيمت كرد و تا پايان عمر در اين شهر بزيست و در شب هيجدهم صفر سال 1356 هجرى قمرى بدرود حيات گفت و در ابن بابويه تهران مدفون گرديد .
شاطر مصطفى داراى حافظهاى قوى و نيرومند بود ، ازاينرو محفوظات شعرىاش زياد بود و گذشته از اشعار ديگر شاعران ، تمامى اشعار خود را نيز از حفظ داشت و همين محفوظات بود كه او را شخص بافضيلتى معرفى مىكرد و چون در آن زمان ، سخنورى يكى از مقياسهاى برترى افراد شمرده مىشد او از ديگران در اين قسمت پيش بود ، تا جايى كه در سخنورى اشعارى بالبداهه مىسرود .
شاطر مصطفى اشعارش بيشتر در مدايح و مراثى ائمهء اطهار ( ع ) است و غزلياتش در جنب مدايح و مراثى ناچيز مىباشد و همين غزليات اوست كه باعث شهرت و معروفيت او شده است . وى در شعر گاهى نيز تخلص « شاطر مسكين » را به كار مىبرد و به همين