سيف ( 1308 )
عباس عضدى ( شاهزاده عضدى ) ، شاعر و هنرمند والامقام ، كه در شعر گاهى از تخلص سيف استفاده مىكند ، فرزند عبد اللّه ، ملقب به سيف الملك در اسفندماه 1308 شمسى در تهران ديده به جهان هستى گشود . نيايش سلطان احمد ميرزا ، ملقب به عضد الدوله ، فرزند فتحعلى شاه قاجار است كه تاريخ عضدى را تأليف كرده است .
عضدى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به انجام رسانيد و در سال 1334 به استخدام وزارت دادگسترى درآمد و پس از سالها خدمات صادقانه در آن وزارتخانه سرانجام بازنشسته گرديد .
عضدى از نوجوانى يعنى در آن هنگام كه دورهء دبيرستان را مىگذراند به كار شعر و شاعرى پرداخت و به انجمنهاى ادبى راه يافت و چون داراى استعداد كافى و ذوق و قريحهء سرشار شاعرى بود . در اندك زمان شعرش رونق يافت و به شكوفايى رسيد و از محضر اساتيد شعر و ادب چون حسين مسرور و محمد جواد تربتى بيشترين بهره را برد .
سيف با اينكه در انواع شعر طبعآزمايى كرده و از عهده آن بهخوبى برآمده است . امّا طبعش بيشتر به سرودن غزل راغب است و در هر زمينه آثارى ارزشمند از خود بر جاى گذاشته كه مورد توجه شعرشناسان قرار گرفته است .
عضدى علاوه بر سرودن شعر به موسيقى اصيل ايرانى علاقه و دلبستگى خاصى دارد و دستگاههاى آن را بهخوبى مىشناسد و مثنوى بسيار زيبايى در معرفى دستگاههاى موسيقى و گوشههاى آن سروده كه درخور توجّه است .
سيف شاعرى توانا و نغز گفتار و لطيف طبع است ، بزرگوارى و متانت و صفاى او نشان از اصالت خانوادگى او مىكند . اينك نمونههايى چند از شعر او :