سهيلى ( 1366 - 1303 )
مهدى سهيلى ، فرزند غلامرضا ، در سال 1303 هجرى شمسى در تهران قدم به عرصهء گيتى نهاد ؛ علوم ابتدايى و متوسطه را به پايان رسانيد و چندى نيز به تحصيل علوم قديمه پرداخت .
سهيلى در آغاز شاعرى با روزنامههاى فكاهى تهران همكارى كرد و چندى نيز امتياز روزنامهء فكاهى متلك را گرفت و انتشار داد و بيشتر اشعار فكاهى خود را با امضاهاى مستعار شازدهپسر ، شيرين ، بذلهگو ، نمكدون ، لوطىپسر ، بىخيال ، كثير الأضلاع ، نوشخند ، زهرخند ، نيشخند ، چاقالو ، هاردى ، متلكگو ، خواجه سهيل الملك ، شيخ مهدى سهيل الدّين ، شبيه الأعراب ، آمهدى خان ، فكلى پسر ، ضعيف الأقوياء ، و چند امضاى ديگر منتشر كرد . وى در ميان شعراى متأخر به ابو تراب جلى ارادت خاصى داشت و او را بزرگترين شاعر معاصر مىدانست .
سهيلى در شعر بيشتر به جنبههاى فكاهى و انتقادى آن پرداخت و از اين رهگذر به بيدارى مردم كمك نمود و چندى روزنامهء نوشخند را تحصيل امتياز كرد و به نشر آن پرداخت . آثارى كه از او چاپ و منتشر شده است : دو قطره اشك ؛ فكاهيات سهيلى ؛ خوشمزگيها ( در دو جلد ) ؛ نمكپاش ؛ ترجمه سخنان حسين بن على ( ع ) ؛ زنگ تفريح ؛ خيام و سهيلى ؛ كاروانى از شعر ( در ده مجلد ) ؛ مادر حوا ؛ چوب دوسر طلا ؛ گنجينهء سهيلى ( در سه جلد ) ؛ الأراجيف ؛ سردبير گيج ؛ مشاعره ؛ دزد ناشى كه به كاهدان زد ؛ شاهكارهاى سعدى ؛ خاطرات يك سگ ؛ بزم شاعران .
سهيلى شاعرى شوخطبع ، خوشذوق و حاضر جواب بود . در سرودن شعر فكاهى تسلط كامل داشت و شهرتش را از همين راه كسب كرد و سرانجام در سال 1366 شمسى