سهيلى ( 1290 )
احمد سهيلى خوانسارى ، فرزند غلامرضا خان ، در سال 1290 هجرى شمسى در تهران به دنيا پا نهاد . جد و عموى او از شعراى بنام خوانسار بودهاند .
سهيلى پس از اتمام تحصيلات به خدمات فرهنگى اشتغال ورزيد و به تحقيق و تتبع در متون ادب و شعر فارسى پرداخت و بيش از چهل سال عهدهدار رياست كتابخانهء ملك در تهران بود .
سهيلى از آغاز جوانى به شعر و شاعرى پرداخت و به محافل ادبى و علمى راه يافت و به عضويت انجمنهاى ادبى حكيم نظامى و ايران و فرهنگستان درآمد ؛ با اين وصف او هيچگاه به شعر و شاعرى تظاهر ننمود و از خودنمايى دورى جسته است .
سهيلى در فن كتابت و هنر خطاطى استادى و مهارت دارد و خط نستعليق را نخست پيش استاد حسن زرينخط ، و آنگاه در نسخ و ثلث افتخار شاگردى مرحوم امير الكتّاب را داشت و مينياتورسازى و سياهقلم را از هنرمندان نامور شادروانان على درودى و ميرزا هادى خان تجويدى و حسين الطافى فراگرفت و رموز كتابشناسى را از نياى خود ميرزا محمود كتابفروش خوانسارى كه در زمان خود در اين فن بصيرت كامل داشت و استاد هنرمند مرحوم مجد الدّين نصيرى امينى آموخت و بنابراين سهيلى در فن كتابشناسى و عتيقهشناسى و خط و نقاشى مهارت و استادى كامل دارد . در عين حال ، او فردى متواضع و خليق و سليم النفس است .
از آثار اوست : حصار ناى ( در شرح حال مسعود سعد سلمان ) ، نامه صورتگران ، طبقات الخطّاطين ، كمال هنر ( در احوال و آثار كمال الملك ) . همچنين كتاب ذيل عالمآراى عباسى و دواوين حافظ و بابا فغانى و خواجوى كرمانى و خسرونامهء عطار و