سوسن ( 1333 )
خانم طاهرهء حاجىخانى ، فرزند على اكبر ، در سال 1333 هجرى شمسى در شهر كاشان از مادر زاد . پدربزرگش ميرزا صادق خان اهل شعر و ادب بود ، وى نيز قريحه شاعرى را از او به ارث برده است .
خانم حاجىخانى دهساله بود كه پدر خود را از دست داد و در حجر تربيت مادر و سرپرستى برادرانش قرار گرفت و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به پايان رسانيد و در رشتهء علوم انسانى به تحصيل ادامه داد و فوق ديپلم گرفت و ازآنپس در مدرسهء راهنمايى شهداى حرير و مخمل به تدريس اشتغال ورزيد و اكنون پانزده سال است كه به سمت دبير در كار تعليم و تربيت فرزندان شهر خود مىباشد .
خانم طاهره حاجىخانى از دوازدهسالگى به سرودن شعر پرداخت ، خود مىگويد :
« چون شرايط آن زمان براى پذيرش شعر و شاعرى از ناحيهء زن چندان مساعد نبود ، اشعارم را در دفترى يادداشت مىكردم . حدود شش سال پيش يكى از ادباى كاشان ، به نام سروى ، بنده را تشويق به ادامهء شعر كردند و پس از ايشان آقايان لاهوتى ( صفا ) و جواد جهانآرايى و خانم سپيده كاشانى مشوق و راهنمايم بودهاند . بويژه همسرم عباس جعفرى كه همواره و در همه حال مشوق و رهگشاى من بوده و مرا به انجمن ادبى سخن راهنمايى كرده است سپاسگزارم و هماكنون از اعضاى آن انجمن هستم و در جلساتش شركت مىكنم . »
خانم حاجىخانى كه در شعر سوسن تخلص مىكند ، از انواع شعر تنها به غزلسرايى پرداخته و اشعارش جنبهء عرفانى و اجتماعى دارد و دربارهء شعرش چنين مىگويد : « شعر در كنار زندگى من نه تنها جنبهء تفنن ندارد ، بلكه بهتر بگويم شعر مكمل زندگى و حيات من