سلمانى ( 1334 )
محمد سلمانى ، فرزند رحمان ، در شهريورماه سال 1334 شمسى در ثمرين ، يكى از دهكدههاى دامنهء سبلان تبريز تولد يافت . دوران كودكى را در كوچه باغهاى عطرآگين و زيباى زادگاهش سپرى ساخت . ازآنپس به تهران عزيمت كرد ، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در اين شهر به پايان رسانيد و پس از انجام خدمت نظاموظيفه به استخدام يكى از سازمانهاى دولتى درآمد و مشغول كار شد .
سلمانى دوران كودكى خود و پس از آن را چنين توصيف مىكند : « از همان كودكى حسى عميق نسبت به طبيعت اطراف خود داشتم و زندگى را هميشه با نگاه نرگس مىديدم و تار و پود آن را با گيسوى بنفشه تاب مىدادم و غبار غم را با اشك شبنم مىشستم ، تأثير محيط زندگى و تحصيلاتم كه همواره به دور از پدر و مادرم بود احساس رقيقم را رقيقتر كرد و زبان شيرين فارسى را جايگزين زبان شيرين مادرى نمود ، ولى هنوز لالايى مادرم بهترين شعرم هست . »
سلمانى از شاعران جوان خوشذوق و بااستعدادى است كه با گامهاى استوار در سازندگى شعرش پيش مىرود و شكوفايى شعرش مبشر آيندهء درخشان او در اين راه است .
شعر ناب
بگو بگو كه كلامت گلاب مىريزد * به آتش دل سوزانم آب مىريزد
به شانه چون سر گيسوى خويش باز كنى * ز پاى مرغ دل من طناب مىريزد
بگو به ساقى چشمت بنازم آن دستى * كه در پياله چشمم شراب مىريزد