سخنور ( 1288 )
حسن سخنور ، در سال 1288 هجرى شمسى « 1 » در شهر يزد چشم به جهان گشود . پدرش ملا محمد مكتبدار و محرّر ، و هم داراى طبع شعر و قريحهء شاعرى بود و مضطر تخلص مىكرد .
سخنور خواندن و نوشتن و قسمتى از مقدمات صرف و نحو را در همان مكتب پدر فرا گرفت آنگاه به شغل آزاد روى آورد و در ارديبهشت سال 1325 به اتفاق همسر و تنها فرزندش از يزد به تهران كوچيد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به شغل فرشفروشى كه در آن بصيرت داشت ، اشتغال ورزيد .
سخنور كه در شعر با نام خانوادگى خود تخلص مىكند ، پس از ورود به تهران ، با راهنمايى پسرعمهاش شادروان عباس فرات شاعر نامدار ، به انجمنهاى ادبى راه يافت و آثارش در بعضى نشريهها و تذكرهها بهچاپرسيد . ديوان اشعارش قريب پنج هزار بيت از انواع شعر مىباشد كه تاكنون توفيق طبع و نشر آن را نيافته است .
سخنور چندى است از فعاليت تجارتى دست كشيده و امور را به فرزندش محوّل ساخته است . بنابراين اوقاتش را به مطالعه و پذيرايى از دوستان در منزل مىگذراند .
اشعار زير نمونههايى از نظم اوست :
هامش
( 1 ) - سخنور ماده تاريخ زير را دربارهء تاريخ تولد خود سروده است :مىشناسد مرا اهل ادب * هم ز آثار و هم از اصل و نسب
مولدم در سنهء خورشيديست * « حسن از اسم و سخنور ز لقب »