بسان ابر چون گشتم ز هجرانت نباريدم * مشو رنجور از كارم ، كه حفظ آبرو كردم
« ستاره » با همه مهرت ، چرا پيمانشكن باشد * هزاران درد دل را در فراقت با سبو كردم
هديه
مهر تو بهر من بىكرانهست * واژههاى تو بس عاشقانهست
هر نگاهت ، گلى از محبّت * مطلع يك هزاران فسانهست
علّت گريهام را مپرسيد * با تو مىگويم آن بىبهانهست
شوق ديدار توست ، اشكم * كز سحاب دو چشم روانهست
گرچه از من به دورى ، و ليكن * خاطراتت به دل ، جاودانهست
عشق تو چون بهاريست كان هم * پاك و زيبا و بس عارفانهست
هديهات صد هزاران « ستاره » * گرچه ناچيز و بس كودكانهست
نداى من
منظور خود به شعر بيان مىكنيم ما * دل را براى صيد ، نشان مىكنيم ما
در محفلى كه حرف ، ز صبر و وصال ماست * با خنده نقش خويش عيان مىكنيم ما
سر مىدهيم نغمهء جانبخش همدلى * تا آن بهاى عشق ، گران مىكنيم ما
گر چرخ روزگار نگردد به كام دل * سيلاب اشك ، ز ديده روان مىكنيم ما
تا دل ، ز تير اشك به درد آيد آن زمان * يادى ز فصل سرد خزان مىكنيم ما
ياران وصال ما به تمسخر گرفتهاند * زيراكه سرّ خويش نهان مىكنيم ما
بر ناديان عشق « ستاره » چنين بگو * با شعر خويش ، كار زبان مىكنيم ما