سالار ( . . . - 1263 )
ناصر الدّين ، ملقب به سالار جنگ ، فرزند ميرزا على خان ، در سال 1302 هجرى قمرى در شيراز از مادر زاد . نياى وى ميرزا فرج اللّه خان سالها در كوهكيلويه و بهبهان و برخى نقاط ديگر فارس سمت حكمرانى داشت و سلسلهء نسبش با نُه واسطه به امام قلى خان والى فارس مىرسد و مدرسهء خان شيراز و پل مرودشت از بناهاى اوست . وى نيز جزيره هرمز را فتح و تصرف كرد و پدرش اللهوردى خان ، امير الامراء شاهعباس كبير بوده است .
سالار جنگ علوم ادبيه و عربيه را در شيراز فراگرفت و به زبان انگليسى نيز آشنايى پيدا كرد و براى تكميل معلومات سفرى به هندوستان كرد و سالها رياست ايلات خمسهء داراب را عهدهدار بود .
سالار در پايان عمر اوقات خود را به مطالعه كتاب و دواوين شعراى متقدم مىگذرانيد و هم رياست انجمن ادبى فارس با او بود و كتابخانهاى داشت كه از لحاظ كتب خطى بىنظير بود و كتاب « تاريخ استخرى » مورخ شهير قرن دوم هجرى از آن جمله است .
وى در شعر و شاعرى تبحر و استادى داشت و به سبك خراسانى شعر مىسرود .
نمونههاى زير از نظم اوست :
ديدهء عبرت گشا و نيك نظر كن
اى شده بر ملك و مال و مرتبه مغرور * مرگ تو نزديك شد گمان مكنش دور
اين بدن نازپرور تو و من را * عاقبت الامر مار مىخورد و مور
طعمهء مار و طعام مور مپرور * مزد نه بگرفتى و نباشى مزدور
سود مپندار آنچه را كه نپايد * سوك بود هرچه را كه نهى سود