ژاله ( 1300 )
بانو ژاله سلطانى ، معروف به ژاله اصفهانى ، در سال 1300 هجرى شمسى در اصفهان چشم به جهان گشود و در همان شهر به كسب دانش پرداخت و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را به پايان رسانيد و فنون شعر و ادب را از اساتيد فن آموخت . آنگاه به استخدام بانك ملى درآمد و به كار اشتغال ورزيد .
ژاله ، شعر و شاعرى را از دوران جوانى آغاز كرد و چون در كنار مردم محروم ميهن خود زيست و از درد و رنج آنان آگاهى يافت ، هنر خود را در خدمت مردم به كار گرفت و از درد و رنجشان سخن گفت .
ژاله پس از وقايع آذربايجان و داشتن تمايلات سوسياليستى ناگزير به اتحاد جماهير شوروى پناهنده گرديد و در آنجا به نشر شعر و ادب فارسى اشتغال ورزيد و كتابى هم دربارهء شاعران ايران نوشت . گويا در سالهاى پس از انقلاب اسلامى به ايران مراجعت كرد .
از آثار او ، مجموعهاى به نام « گلهاى خودرو » در سال 1323 شمسى منتشر شد و نيز مجموعهء شعر « زندهرود » چاپ مسكو ، و « اگر هزار چهره داشتم » در سال 1360 در تهران توسط انتشارات حيدربابا طبع و نشر گرديد . از اشعار اجتماعى جديد او چيزى در دست نيست و نمونههاى زير از شعر گذشتهء اوست :
سراچهء مهر
بيا به فصل گل اى دوست شادمان باشيم * بيا چون بلبل سرمست نغمهخوان باشيم
بيا چو لاله بخنديم بر رخ گردون * مراد خاطر پرمهر دوستان باشيم
بيا چو شمع بسوزيم در سراچهء مهر * چراغ محفل جانان فروغ جان باشيم