روحانى ( 1333 - 1257 )
روحانى وصال ، فرزند عبد الوهاب يزدانى ، نوادهء وصال شيرازى ، شاعر معروف قرن سيزدهم است كه در سال 1257 هجرى شمسى در شيراز قدم به عرصهء هستى نهاد و به كسب علوم قديمه پرداخت و از افاضل شهر خود دانش اندوخت و در فنون ادب مهارت پيدا كرد .
روحانى وصال كه در شعر روحانى تخلص كرد ، غير از شعر و شاعرى در نوشتن خطوط شكسته و نسخ استاد بود و هر دو خط را نيكو و خوش نوشت و در فن نقاشى از مهارت كافى برخوردار بود .
روحانى در سال 1328 هجرى قمرى به هندوستان سفر كرد و در شهر بمبئى با نجف قلى ميرزا ، مؤلف كتاب بحور الالحان درآميخت و به اتفاق او در كشور هندوستان به گردش پرداخت و نتيجهء مطالعات خود را دربارهء اوضاع اجتماعى و آثار و ابنيهء دهلى و آكرا در كتابى به نام « سفرنامه » نوشت و ازآنپس كه به ايران بازگشت در سال 1337 قمرى ديگربار به اتفاق ابراهيم قوام شيرازى و شيخ محمد على ، امام جمعه فارس به بمبئى سفر كرد .
روحانى وصال ، در خاندان شعر و ادب و هنر پرورش يافت و كمتر خاندانى را مىتوان سراغ داشت كه تا اين اندازه شاعر و هنرمند به جامعهء ايران عرضه كرده باشد و روحانى وصال در كتابى به نام « گلشن وصال » شرح حال و آثار دودمان خود را تأليف كرده است و از ديگر آثار او ، كتاب بينوايان ويكتور هوگو مىباشد كه به رشتهء نظم كشيده است . سرانجام وى در سال 1333 شمسى بدرود زندگى گفت .