وان كه برتافته زين معركه رو * دلبر افتاده به خارى پى او
گرچه زين قصّه بسى دارم ياد * ليك عشق است و هزاران بيداد
به كه در عشق شكايت نكنيم * زانچه رفتهست حكايت نكنيم
پرتو عشق كه سرمايهء ماست * مَثَلش جز مَثَل سايهء ماست
سايه با نور برابر نشود * سنگ همپايهء گوهر نشود
قصّهها راست هزاران مصداق * عشق صادق مثلش باشد طاق
* *
بخت را چون نگرى بىكموكاست * قصّهء سايه بر او آيد راست
اين يكى در پى نام و زر و جاه * مىكند عمر گرانمايه تباه
كوشد و جوشد و جويد بسيار * افتد و خيزد و پويد بسيار
عاقبت بخت به دو رو نكند * نگهى هم بهسوى او نكند
دگرى فارغ از اين گفتوشنود * چشم پوشيده ز جاه و زر و سود
بخت سر در قدمش بنهاده * سايهوش در پى وى افتاده
او چو خورشيد سراپا شده نور * گفته كاى سايه ز من باش به دور
چون نِيَم كمتر از آن كودك خرد * منّت سايه چرا بايد برد ؟
در جهان هركه دلى دانا داشت * خانه در قلهء استغنا داشت
چگونه بودن بايد . . . ؟
مىبندانم چگونه بودن بايد * عقدهء حيرت چسان گشودن بايد
بودن بهتر و يا نبودن بهتر * بودن بايد و يا نبودن بايد
نخل اميدى به باغ دهر نشاندن * يا همه كشت امل درودن بايد
قومى گويند عمر خواب و خيال است * گفته ايشان مگر شنودن بايد
وز همه كوشش همىبريدن پيوند * روز و شب اندر جهان غنودن بايد
نز خوشى روزگار بودن خرّم * نز كژيش عارضين شخودن بايد
با چو گروهى دگر جهان جهان را * نغز و نكو ديدن و ستودن بايد
گفتن كاين عرصه جاى كوشش و كار است * كار در اين كارگه فزودن بايد
يكدم بر داشته بسنده نكردن * تارك خواهش به چرخ سودن بايد