ديجور ( 1370 - 1303 )
مهدى ديجوريان ، فرزند حسين ، در سال 1303 هجرى شمسى در شهر همدان ديده به جهان گشود ، تحصيلات مقدماتى را در مكتبهاى قديم فراگرفت ، ازآنپس در دبستان و دبيرستان شرافت به تحصيل پرداخت و تا سوم متوسطه بيشتر نتوانست به تحصيل ادامه دهد و ناگزير براى معيشت خود تلاش كرد و در بازار به كار مشغول شد .
ديجور از دوران جوانى به مطالعهء دواوين شعرا و اساتيد سخن علاقه پيدا كرد و از سال 1330 به نظم شعر پرداخت و در محافل ادبى شركت جست و از مصاحبت شخصيتهاى ادبى و استادان شعر و ادب شهر خود كسب فيض كرد ؛ بخصوص از محضر سيد حسن مدنى صفاء الحق ( صفاى همدانى ) بهرهها اندوخت . سرانجام در سال 1370 شمسى چشم از جهان فروبست .
ديجور از شاعران بااستعداد و خوشقريحتى است كه در غزلسرايى بيشتر كار كرد و غزل را نيكو مىسرود . در شعر سبك هندى را برگزيد و شعر صائب را بيش از ديگر اساتيد سخن پسنديد . نمونههاى زير از نظم اوست :
چشمهء نوش - يا داغ آرزو
دو چشم مست تو را باده در سبوست هنوز * هزار عاشق شوريده مست اوست هنوز
اگرچه عرصه بر او كرده تنگ ، لشكر خط * گل شكفته حسنت گشادهروست هنوز
تو شاه كشور حسنى و ملك خوبى را * ز آب تيغ دو ابرويت آبروست هنوز
فداى چشمهء نوشت كه بوسهها زدهام * بر آن دهان و لبم تشنهكام اوست هنوز
فغان كه تلخى غم كاست جان و در سر من * هواى صحبت آن يار تندخوست هنوز