داور ( 1371 - 1300 )
سيد كاظم حسينى ، فرزند سيد محمد على ، معروف به روح الامين ، متخلص به داور ، در سال 1300 هجرى شمسى در محله حاجى در خانهء همدان تولد يافت ، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به پايان رسانيد و در سال 1319 از دانشسراى مقدماتى همدان فارغ التحصيل شد ، آنگاه به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و مدتى مدير دبستانهاى باباطاهر و علويان شهر خود بود و چندى نيز در تهران در دبيرستان مروى و دار الفنون به تدريس اشتغال داشت .
داور شاعرى پرشور و آزاديخواه بود و در مبارزات سياسى زمان دكتر مصدق از پيشگامان مبارزه بود و در سىام تير كفن پوشيد و از همدان عازم تهران گرديد . نخستين اشعار وى متعلق به سالهاى 1310 تا 1312 مىباشد و در سالهاى نوجوانى در منزل پدرش ، كه محل تجمع شاعران و ادباى همدان بود ، حضور مىيافت و از محضر اساتيد و بزرگان شعر و ادب كسب فيض مىكرد و با فنون شعر آشنا مىگرديد ؛ بخصوص كه داراى حافظهاى قوى بود و در فراگيرى و حفظ آثار شعراى متقدم و متأخر مىكوشيد و اكثر اشعار خود را در حافظه داشت و كمتر از نوشته استفاده مىكرد . ديوان اشعارش متجاوز از سى هزار بيت است كه قسمتى از آن در سال 1325 به نام " روان الوند " چاپ شد و در سال 1337 اثر ديگرى از او به نام " روى پل تجريش " در همدان طبع و نشر گرديد .
داور فنون شعر را از آزاد همدانى و مفتون كبريايى آموخت و از اعضاى انجمن ادبى آن شهر به شمار مىآمد . سرانجام در سال 1371 چشم از جهان فروبست .
از نظم اوست :