خوشكلام ( 1311 )
منوچهر هدايتى خوشكلام ، فرزند اكبر ، كه در شعر تخلص خوشكلام را برگزيد ، در سال 1311 هجرى شمسى در رشت چشم به جهان گشود .
تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در شهر خود به پايان رسانيد ، آنگاه در رشتهء ادبيات فارسى به تحصيل ادامه داد و به اخذ ليسانس توفيق يافت ، ازآنپس به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و به تدريس در دبيرستانها مأمور گرديد .
خوشكلام پس از پنج سال خدمت فرهنگى به آبادان منتقل شد و در آن شهر به تدريس در دبيرستانها پرداخت . در نخستين روزهاى جنگ تحميلى در مهر ماه 1359 براثر بمباران هوايى خانهء مسكونىاش منهدم و هستى او نابود گرديد و ناگزير راهى زادگاه خود شد . خود در اينباره گويد : « پس از گذشت يك سال از آن واقعه ، آموزش و پرورش آبادان بدون هيچگونه دليل پنج سال زودتر از موعد مقرر با يك حكم دو سطرى مرا بازنشسته كرد . »
خوشكلام از آغاز جوانى به شعر و شاعرى پرداخت ، اما همواره از تظاهر به شاعرى خوددارى كرد و هيچگاه آثارش در جايى به چاپ نرسيد . در ميان شعراى معاصر به آثار اخوان ثالث و هوشنگ ابتهاج بيشتر دلبستگى يافت و آن دو شاعر بيشترين تأثير را رويش گذاشتند . خود گويد : « در اوايل دههء پنجاه كه اخوان ثالث مدت دو سال در آبادان بود ، همواره از محضرش كسب فيض كردم و او مرا مورد تشويق و لطف قرار داد ، روزى قطعه شعرى به نام " نشئهء اميد " سرودم و تقديمش كردم ؛ شعر را پسنديد و خواست آن را براى مجلهء سخن بفرستد كه من از او خواستم از چاپ شعر صرفنظر نمايد و او نيز پذيرفت و پس از مرگش مرثيهاى ساختم و براى استاد شفيعى كدكنى فرستادم . »