خسرو ( 1311 )
سيد محمد خسرونژاد ، كه تخلص خسرو را در شعر برگزيد ، فرزند سيد عبد اللّه ، در سال 1311 هجرى شمسى در مشهد مقدس پا به عرصهء حيات گذاشت .
خسرونژاد تحصيلات ابتدايى را در سالهاى كودكى در زادگاه خود به پايان رسانيد ، ازآنپس به شغل آزاد روى آورد و پيشهء نجارى را انتخاب كرد و مشغول كار شد . در خلال كار روزانه ، دورهء متوسطه را نيز به انجام رسانيد و به دريافت ديپلم ادبى توفيق يافت . ازآنپس به استخدام هنرستان درآمد و در حال حاضر در آنجا به خدمت اشتغال دارد .
خسرو از اوان كودكى تحت تأثير محيطهاى مذهبى قرار گرفت و چون داراى قريحه و ذوق شاعرى بود به سرودن شعر پرداخت . در آغاز به اشعار نوحه و سينهزنى روى آورد و پس از آن با دوستان شاعرش به غزلسرايى علاقه نشان داد ، اما درعينحال خود مىگويد : « هيچگاه از مدح و مرثيت ائمه اطهار عليهم السلام دست برنداشته و اميدوارم تا آخر عمر همچنان در اين راه گامم استوار باشد . »
در مدح امام هشتم ( ع )
اى كه عاجز خرد از وصف مقام تو بود * وى كه چشم همه بر رحمت عام تو بود
هر سحرگه كه ز مشرق به درآيد خورشيد * پى تعظيم تو و بهر سلام تو بود
تويى آن بندهء صالح كه خدا از تو رضاست * آشكار اين سخن از نام گرام تو بود
بهر توصيف مقام تو همين نكته بس است * كه على باب تو و فاطمه مام تو بود
قبله هفتمى و پارهء قلب احمد ( ص ) * كعبه اهل نظر ركن و مقام تو بود
هركه بر درگهت آيد نرود دست تهى * جود و احسان و كرم كار مدام تو بود