حكمت ( 1359 - 1271 )
على اصغر حكمت ، فرزند احمد على مستوفى ( حشمت الممالك ) در سال 1310 هجرى قمرى در شيراز به دنيا پا نهاد . علوم ادبيه را از محضر شيخ غلامحسين اديب ، معروف به لغوى ، و فلسفه را نزد شيخ محمود حكيم ، مشهور به مسجد گنج ، فراگرفت .
حكمت در سال 1333 هجرى قمرى رهسپار تهران گرديد و در مدرسهء آمريكايى تحصيلات خود را به پايان رسانيد و در سال 1297 شمسى به استخدام وزارت فرهنگ درآمد . در سال 1309 شمسى براى تكميل تحصيلات به اروپا شتافت و در دانشكدهء ادبيات پاريس به تحصيل ادامه داد و به دريافت ليسانس توفيق يافت و چندى نيز در لندن به سر برد و زبان انگليسى را نيك فراگرفت و در سال 1312 شمسى به ايران مراجعت كرد و به كفالت وزارت فرهنگ منصوب شد و در سال 1313 به مقام وزارت دستيافت . ازآنپس ، مدتى وزير خارجه و چندى نيز وزير مشاور بود و در پارهاى از كشورها بهعنوان سفير برگزيده شد تا بازنشسته گرديد .
حكمت از اعضاى پيوسته فرهنگستان ايران و استاد دانشگاه و رئيس انجمن فرهنگى يونسكو و رئيس انجمن آثار ملى بود .
حكمت در سال 1359 در تهران بدرود حيات گفت و پيكرش را به شيراز منتقل كردند و در آنجا به خاك سپرده شد .
از آثار و تأليفات اوست : 1 - پارسى نغز ، 2 - درسى از ديوان حافظ ، 3 - شرح احوال جامى ، 4 - از سعدى تا جامى ( ترجمه از انگليسى ، جلد چهارم تاريخ ادبيات ايران ، تأليف ادوارد براون ) ، 5 - رومئو و ژوليت ، و ليلى و مجنون ، 6 - تصحيح و تحشيه كشف الاسرار و مجالس النفائس ، 7 - راه زندگانى ( ترجمه از عربى ، تأليف نقولا حدّاد مصرى ) ، 8 -