حقيقت ( 1307 )
عبد الصمد حقيقت ، شاعر گرانمايهء والامقام در سال 1307 هجرى شمسى در شهر قزوين چشم به جهان هستى گشود . پدرش شادروان ميرزا رضا زوارهاى ، از بازرگانان معروف قزوين و مورد احترام و وثوق مردم بود .
حقيقت ، تحصيلات ابتدايى را در زادگاه به پاى برد ازآنپس رهسپار تهران شد و دورهء متوسطه را نيز در اين شهر به انجام رسانيد . آنگاه به استخدام وزارت جنگ درآمد و پس از سى سال خدمت صادقانه سرانجام به افتخار بازنشستگى نائل گرديد .
حقيقت از اوان جوانى به شعر و ادب علاقه و دلبستگى فراوانى داشت و از همان زمان به سرودن شعر پرداخت و با شركت در انجمن ادبى ايران و بهرهورى از استادانى چون محمد على ناصح و عباس فرات و ذكايى بيضايى شعرش رونق گرفت و به كمال رسيد .
حقيقت در سال 1332 به عضويت انجمن ادبى تهران درآمد و سال بعد به سمت دبير همان انجمن برگزيده شد و تا سال 1348 در اين سمت باقى بود و دو سال نيز رياست انجمن ادبى سخنسنج فردوسى را عهدهدار بود .
حقيقت كه تخلص شعرى خود را از نام خانوادگى برگزيده ، از شعراى توانا و نامور معاصر است كه در بيشتر انجمنهاى ادبى تهران حضورى فعال دارد و اشعارش از انسجام لفظ و مضامين خوب و نو مشحون مىباشد و با اينكه در انواع شعر طبعآزمايى مىكند ، امّا در سرودن غزل مهارت بيشترى از خود نشان داده است و غزلهايش از لطف خاص و نازكخياليهاى شاعرانه برخوردار مىباشد .