حداد ( 1301 )
حاج عباس حداد ، فرزند شكر اللّه كه نام خانوادگى را تخلص شعر خود قرار داده است ، در سال 1301 هجرى شمسى در محلهء پشت مشهد كاشان چشم به جهان گشود و خواندن و نوشتن را در مكاتب قديم فراگرفت .
حداد شاعرى است كه به هنرهايى غير از شعر آراسته است ، آواز خوشى دارد و رديفهاى موسيقى اصيل ايرانى را با ريزهكاريهايش مىشناسد و نيز خود گاهى در معرفى و اجراى دستگاههاى آواز به دوستانش بهره مىرساند ، با اينكه قريب هفتاد سال از سنش مىگذرد ، هنوز هم صدايى دلنشين دارد و دوستانش را در انجمن ادبى كاشان بىنصيب نمىگذارد .
حداد هنرمندى است كه در ساخت و تعمير كارهاى فنى و وسائل خانگى مهارت داد و قفل مشكل تكنيك با كليد ابداعى او باز مىشود و در بيشتر رشتههاى فنى صاحبنظر و استادكار است و استعداد فوقالعادهاى دارد .
حداد از سنين نوجوانى به شعر پرداخت و در سرودن انواع شعر و غزل و قصيده و تركيببند و رباعى طبعآزمايى كرد ، ولى مانند اكثر شاعران محور كار خود را غزل قرار داد و در سرودن غزليات اخلاقى و مدايح و مراثى اهل بيت و ائمهء اطهار ( ع ) نيز تواناست و در مجالس روضهخوانى و تذكر اكثر مداحان شهر كاشان اشعار او را از بر مىخوانند . او اكثرا شعرش را با صنايع لفظى مىآرايد ، كمتر شعرى را بدون صنعت جناس سروده است .
صلاى دلخوشى
بهسوى صومعه شد راهبى شتابزده * على الصّباح كه سرمست بود و خوابزده