حجتى ( 1309 )
سيد احمد حجتى ( سيد منصور ) كه شيرازىها به او آقو ( يعنى آقا ) مىگويند ، در سال 1309 هجرى شمسى در شيراز ديده به جهان گشود .
پدرش سيد محمود نيز شاعر بود و در شعر خباز تخلص كرد ، چون در سلسلهء نسب ، ششمين پشت او به حجة الاسلام سيد محمد باقر شفتى بيدآبادى مىرسد ، ازاينروى نام خانوادگى حجتى از عنوان حجة الاسلام گرفته شد .
سيد احمد حجتى خواندن و نوشتن را در مكاتب قديم آموخت ، آنگاه به مدرسهء جديد رفت و دورهء ابتدايى را به پاى برد و در سال 1323 به دبيرستان راه يافت و كلاس اول متوسطه را به اتمام رسانيد و در سال دوم دبيرستان به خاطر 15 ريال شهريهاى كه از او مطالبه كردند و خانوادهاش توانايى پرداخت آن را نداشت ، از مدرسه اخراجش كردند و اين حادثه ضربهاى سخت در روحيه او ايجاد كرد و بدين سبب ترك تحصيل كرد و مسئوليت سنگين خانوادهء پدر نيز به دوشش افتاد ، ناگزير براى تأمين معاش خانواده به فعاليت پرداخت .
حجتى از سال 1330 شاعرى را آغاز كرد و به سرودن شعر پرداخت و در بعضى از انجمنهاى ادبى شيراز شركت جست و مورد تشويق قرار گرفت و در ضمن از مطالعهء دواوين شعر اساتيد كهن غافل نماند و از اين رهگذر شعرش مايه گرفت و به رموز شعر آشنا گرديد و در سبكهاى خراسانى و عراقى و هندى طبعآزمايى كرد و از سرايش شعر نو نيز غافل نماند و آثارى در اين زمينه به وجود آورد .
اينك نمونههايى از شعر او :