حجازى ( 1322 - 1273 )
سيد صدر الدّين ظهيرالاسلامزاده ، متخلص به حجازى ، در سال 1273 هجرى شمسى در تهران از مادر زاد . پدرش سيد حسين ظهير الاسلام از علماى برجسته خوزستان و قطب سلسله ذهبيه بود .
حجازى در نهسالگى به اتفاق پدر به موطن اصلى خود دزفول رهسپار گرديد . علوم متداولهء عصر را از محضر پدرش فراگرفت و بيست و چهار سال داشت كه پدرش بدرود حيات گفت و سرپرست خانوادهء پدر گرديد .
حجازى با وجود گرفتاريهايى كه داشت از فعاليت در امور ادبى و فرهنگى خود نكاست و با نشر مقالات ادبى و تحقيقى و انتقادى در مجلهء ارمغان در اين راه همواره موفق بود و علاوه بر آن ، به تأليف بيست جلد كتاب پرداخت كه از آن جمله است : بخش اول شكرستان كه در تاريخ ششهزارسالهء خوزستان به طبع رسيد ؛ ظهور محمد - ص - ( ترجمه از انگليسى چاپ شد ) ؛ و نيز كتابى به نام نعم الظّهير فى طلب اكسير ، در تطبيق نظريات كيمياگران قديم و شيمىدانان جديد دارد كه ناتمام ماند .
ظهيرالاسلامزاده در مجلس مؤسسان اول نماينده و چهار سال متوالى نمايندهء مجلس شوراى ملى گرديد و در سال 1322 شمسى بدرود حيات گفت و در باغ بهشت دزفول مدفون گرديد .
از نظم اوست :
تا چند
ظلم اشراف چنين بىحد و سامان تا چند * مال ما برده سپس در طلب جان تا چند
كمى راحت و اين زحمت بىحدّ تا كى * درد بر ما و دوا پيش طبيبان تا چند