حبيب ( 1287 - 1228 )
حاج ميرزا حبيب اللّه مجتهد خراسانى ، متخلص به حبيب ، در سال 1266 هجرى قمرى در مشهد قدم به عرصهء وجود نهاد . وى در شمار عالمان و فقيهان و واعظان بنامى است كه از خراسان برخاست و در آن شهر نشو و نما يافت و تحصيلات مقدماتى را در زادگاهش به پاى برد و براى تحصيلات عاليه به نجف اشرف رفت و علوم ادبيه و عربيه را فراگرفت و فقيهى جامع و عارفى وارسته گرديد . آنگاه به مولد خود بازگشت و در راه تزكيهء نفس و عرفان گام برداشت و به ارشاد مردم پرداخت و در يارى و همدردى با بينوايان از پاى ننشست و بين مردم محبوبيتى خاص يافت كه از باب احترام او را « آقا » خطاب مىكردند .
در شعر و شاعرى صاحب قدرت و قريحت تابناك گرديد و پس از فوتش ديوان اشعارش مكرر به چاپ رسيد و در شعر بيشتر به جنبهء عرفانى آن اهتمام ورزيد .
سيد حسن مشكان طبسى دربارهء او در مجلهء دبستان زير عنوان « بزرگان عصر » چنين نوشت :
« يكى از اشخاص بزرگ خراسان ، بلكه ايران ، مرحوم حاج ميرزا حبيب اللّه مجتهد ( اعلى اللّه مقامه ) بود كه بسيارى از اهل اين عصر درك فيض محضر آن مرحوم كرده و از بيانات منبرى و محضرى ايشان به قدر قابليت استفاده نمودهاند . وى همه علوم متداولهء عصر را به نصاب كامل دارا و از حيث فقاهت و مرجعيت شرعى مسلم و از حيث مناعت طبع و عزت نفس و بىاعتنايى به جاه و مال كه دام مرغان زيرك و لغزشگاه فحول رجال است از ابناء عصر ممتاز و در كليهء اخلاق حسنه و ملكات فاضله كمنظير و بعلاوهء همه اينها داراى ذوق سرشار و هوشى مفرط و سرعت انتقال مخصوصى بود .
از سيما و قيافهاش آثار صداقت و صفا و نجابت و ذكاء هويدا بود ، زبان عادىاش