[ ح ]
حاجب ( 1294 - 1233 )
حيدر على حاجب ، فرزند جعفر ، در سال 1271 هجرى قمرى در كناره ، از قراى مرودشت شيراز ، از مادر زاد . وى در شيراز سكونت گزيد و به كسب دانش پرداخت و در نقاشى و قلمدانسازى مهارت داشت و از اين رهگذر زندگى و معيشت كرد . در اواسط عمر به تهران رفت و رحل اقامت افكند و در ضمن به تحصيل علوم ادبيه و عربيه مشغول گرديد .
حاجب در نقاشى و قلمزنى و نوشتن خطوط نستعليق استاد بود و سالها نيز در تهران بدين شغل به كار پرداخت .
حاجب در اواخر عمر در سلك صوفيان درآمد و در سلسلهء ذهبيه وارد گرديد و مورد توجه و احترام قرار گرفت و بعضى از اعيان و اشراف چون ميرزا على اصغر خان اتابك و كامران ميرزا نايبالسلطنه به او مساعدت مىكردند و اشعارش را صلتها مىدادند و قسمتى از غزلياتش به چاپ رسيد .
او در سال 1334 هجرى قمرى بدرود حيات گفت و در خانقاهش به خاك سپردند .
اشعار زير نمونههايى چند از نظم اوست :
عمر جاودانه
مرا كه دل حرم خاص جاودانهء توست * مكن خراب خدا را كه خانه خانهء توست
مرا ز خويش چو بيگانگان مران اى دوست * كه اين گهر به خدا قاتل خزانهء توست
كسى كه پاى به سر فرقدان نهاد از فخر * بر آستان كه سر او بر آستانهء توست
به خلق سايه فكن اى هماى فرّخبال * كه بر ، ز وهم و ز انديشه آشيانهء توست